Gedichtendag

Wolken

Deze mooie stuurde Greet de Jonge uit Utrecht.

.
Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
languit met mijn moeder in de warme hei,
de wolken schoven boven ons voorbij
en mijn moeder vroeg wat ik in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en eenden,
daar gaat een dame, schapen en een herder.
De wond’ren werden woord en dreven verder,
maar ‘k zag dat mijn moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat ‘k niet naar boven keek,
ofschoon de hemel vol van wolken hing.
Ik greep niet naar de vlucht van ’t vreemde ding
dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
en wijst mij wat hij in de wolken ziet.
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
de verre wolken waarom mijn moeder schreide.

Martinus Nijhoff

 

 

Aan een boom

Deze kreeg ik van Dorrie Benschop uit Workum

 

Aan een boom

Soms kijk je door je smalle ogen

zo zomers of je door de blaadren kijkt,

twee smalle stukjes blauw, het lijkt

door ochtendnevel licht bevlogen.

Beweeg maar niet.

Want wie kan het verdragen

wanneer een boom zijn wortelen verlaat

en dansen gaat?

Ik niet. En toch,

je bent gemaakt om te bewegen,

in lange lijnen als een langzame muziek,

en dan weer stil te staan, omhoog,

een slanke basiliek.

Daar kan ik beter tegen.
Ik ben vanavond in de tuin gegaan.

De bloemen waren allen wit, de maan

had haar ontroerd.

Ik heb een boom omhelsd.

Hij was niet groot, zijn bast was hard,

maar ‘k voelde duidelijk het kloppen van een hart;

ik denk dat het alleen het mijne was.

Ik stond in het onzichtbare, natte en zware gras

en voelde me in ’t paradijs gedreven,

Wie kan daar leven?

Vasalis

 

 

Zwerversliefde

Deze werd gestuurd door Alie Swan

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want o, de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder den wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als de blaren in de wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, en hou zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind -

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same' in 't oude waaien zwijgen
binnen één laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in den wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit weten;
en daarom - voor we elkander weer vergeten -
laten wij zacht zijn voor elkander, kind

A. Roland Holst

 

 

Kindergedachten

Het regent, oh wat regent het!
Ik hoor het in mijn warme bed,
ik hoor de regen zingen.
Het regent, régent dat het giet
dat niemand daar nou iets van ziet,
van al die donk're dingen.

Het ruist, het regent en het spat
nu worden alle bomen nat
en plast het in de sloten.
Het regent, regent overal,
o jéé, daar loopt het zeker al
bij straaltjes uit de goten.

Wat is 't een gek en leuk geluid.
Wat is het lekker om dit uit
m'n warme bed te horen.
't Is of de regen samen praat,
of dat een kerel buiten staat
te fluisteren in m'n oren.

Nu druipt het in het groene gras,
nu zal er wel een grote plas
op alle wegen komen.
Nu lopen nergens mensen meer,
verbeeld je eens, in zo een weer
dáár wil ik wel van dromen.

En morgen, in de zonneschijn,
als alle blaadjes zilver zijn
met droppeltjes bepereld.
Dan doe ik tóch mijn eigen zin
dan loop ik héél en héél ver in
die schoongewassen wereld!

 

? Adema van Scheltema

 

Ergens, héél diep in mijn hoofd zat het nog verborgen, of het helemaal precies zo is zoals meneer Adema het heeft geschreven weet ik niet. (sorry)

 

 

Mijn moeders oude lappendeken

Het pak werd gebracht door           
een oude stijve postbeambte
en was verstuurd door een
tot dan toe onbekende tante
uit Canada of Amerika ofzo.
Ik vond het maar een raar kado.
Er was niet eens een brief bij
alleen een kort berichtje:
'I hope you like it,
God bless you, Hollands nichtje.'
Eerst ging de deken, zuinig,
onderin het kabinet.
Jaren later op de bank
of als sprei op moeders bed.
Het werd toen langzaam aan
voor mij een dierbaar ding
dat na mijn moeders dood
met mij naar huis toe ging.
De lappendeken heet nu quilt
en hangt ook al weer jaren lang
bij mij als kunstwerk in de gang.
De naam van moeders tante
ben ik allang vergeten,
nu zou ik vréselijk graag weten
wie dit wonder heeft gemaakt,
al die hele kleine lapjes
liefdevol heeft aangeraakt.
Ik weet alleen elk woord nog
van dat kort' berichtje:
'I hope you like it,
God bless you, Hollands nichtje.'

 

Deze rijm heb ik gemaakt in de zomer van 1997 en stond met m'n pseudo-naam in het quiltnieuws van december 1997

 

 

Laptomania

Even een rijm van mezelf, gemaakt in Innsbruck in 1998. We waren  met een bus vol vrouwen naar OuiltExpo VI. We hoorden dat er 's avonds in het hotel een show and tell zou worden gehouden en omdat ik daarvoor niks had meegenomen, heb ik (na een paar biertjes op het terras van het hotel) deze rijm gemaakt. Zo had ik dan wel niets te showen, ik kon toch iets vertellen. Tijdens de opening van de jubileumtentoonstelling, op 24 september 1998, heb ik het bij het aanbieden van de quilt die gemaakt is door regio Friesland ook voorgelezen.

 

Laptomania

Ze ging het liefst op stap
zo 's avonds in het donker
Dronk koffie, soms een borrel
in een buurtcafé
En als ze dacht: 'nu kan het,
niemand ziet het'
nam ze een hoekje van 't gordijn
of tafelkleedje mee

Soms ging zij ook wel kijken
bij gym of volleybal of tennis
En als zo'n wedstrijd daar
dan reuze spannend was
Dan zocht ze vlug de tassen
van de meisjes
En stopte leuke stukjes rok
of blouse in haar tas

Ook in de kerk, op zondag,
was 't niet echt veilig
Als iedereen de ogen
dicht had voor 't gebed,
Dan had ze steeds,
u moet me echt geloven,
de schaar in iemands
kledingstuk gezet

Het was een groot probleem
daar in dat stadje
Je kon je goeie goed
daar niet meer aan
De gedupeerden kregen
toen een hulplijn
En Brandpunt sprak al
van een laptomaan

Toen kwam er in de hoofdstad
een patchwork wedstrijd
Veel moois werd daar
een week tentoongesteld
Pien van den Akker won
zowaar de hoofdprijs
En in de stad stond
iedereen versteld

Want....een foto van het kunstwerk
haalde in Full-color
De voorkant van de
plaatselijke krant
Een groot probleem voor Pien,
iedereen had het gezien
Zo viel de laptomane door de mand.

 

(Het staat in het Quiltnieuws van december 1998. Fleur Daniëls is de naam van mijn over-over oma, ik publiceerde nooit onder m'n eigen naam)

 

 

Bitterswiet

bitterswiet bitterswiet               
priuwt dit lytse leafdeliet.
sil dyn ear 't wol ienris heine         
as de fine drippen 't reine
reine litte oan dyn blinen.
silst 't hearre as de winen
flaikjend om dy hinne strune?
harkest? hark yn alle tunen
strykt de wyn op 't spinnetried.
bitterswiet dit leafdeliet.
wurden?  wurden hat it net    
't ienlik en ûnrêstig hert         
kloppet sêfter kloppet hjitter
bitterswiet en swiet en bitter
lùstret lichter as de amme
lettertekens fan dyn namme.
leafste hâld de siken yn
priuw de rein en hear de wyn
fiel de drippen hein dit liet
bitterswiet bitterswiet.
                                                        Tinie  Mulder

Uit een opschrijfboekje van 1963. Ik schreef daar gedichtjes en mooie uitspraken in en tekende of plakte er een plaatje bij.

mooie kerstspreuk Dutch Modern Quilts M en M in de regen met kinderen en schoonkinderen
Bekijk artikelen van:
ons gezin zonder Tom en Xander Maartje
Mijn Favo's
WillekeWilleke PaulinePauline KittyquiltKittyquilt ConnyConny Klazien's handwerkKlazien's handwerk ElsbethElsbeth FûgeltsjeFûgeltsje Marpies projectsMarpies projects Lappies en LarieLappies en Larie Aart's paradijsAart's paradijs GertGert JeannetJeannet Ellie's QuiltplaceEllie's Quiltplace
ouse pfotos roos Paul Himilayen Musk vingerhoedje van Josephine Hosta Blauwe regen Geranium